Menu

Bart: “Ik zie een mens, met klachten die ik kan helpen oplossen”.

Posted by on 14/02/2020 in Nieuws | Reacties uitgeschakeld voor Bart: “Ik zie een mens, met klachten die ik kan helpen oplossen”.

Bart: “Ik zie een mens, met klachten die ik kan helpen oplossen”.

Bart: “Ik zie een mens, met klachten die ik kan helpen oplossen”.

Geplaatst door op 14/02/2020 in Nieuws | Reacties uitgeschakeld voor Bart: “Ik zie een mens, met klachten die ik kan helpen oplossen”.

In gesprek met Bart Alders op het einde van zijn stageperiode bij Podotherapie Boot de Vocht Venray.

Naam: Bart Alders
Leeftijd: 25 jaar
Hobby: fitness
Favoriete vrijetijdsbesteding: sporten en uitgaan met vrienden

Waarom ben je podotherapie gaan studeren?
Ik ben eerst aan de hbo-opleiding facilitymanagement begonnen. Op hbo-niveau lukte dat toen niet zo goed, dus ben ik de mbo-opleiding gaan doen. Nadat ik die had afgerond was ik er niet meer van overtuigd dat ik het vakgebied facilitymanagement voor lange tijd boeiend zou blijven vinden. Ik heb toen besloten om een andere hbo-opleiding te kiezen. Mijn moeder opperde om podotherapie te gaan doen omdat ik graag met mensen omga. Veel mensen weten niet precies wat een podotherapeut doet. Sinds mijn achtste ben ik bekend met podotherapie; ik kreeg toen steunzolen wat me goed geholpen heeft en later bleek mijn ene been sneller te groeien dan het andere, hetgeen me ook weer bij de podotherapeut bracht. Daarnaast ben ik best lang en dankzij podotherapie heb ik geen rugklachten. Dus een onbekende stap was het niet helemaal, als ‘klant’ ken ik het vakgebied al jaren.

Zie je verschil bij jezelf tussen je eerste en je laatste stagedag, die toevallig vandaag is?
Ja, zeker! Ik weet nog toen ik hier begon dat ik best onzeker was over mijn eigen handelen en over het eerste contact leggen met de patiënten. In het dagelijkse leven vind ik dat ook best spannend.
Nu een half jaar later gaat het contact met de patiënten soepel en plezierig. Het maakt me niet uit wie er zit, ik voel me op mijn gemak en weet de patiënt ook op zijn of haar gemak te stellen. Laatst was hier iemand van de Rooyse Wissel, ik zie dan niet iemands bagage, maar gewoon een mens met klachten die ik kan helpen oplossen.
Extra leuk is dat ik nu ook makkelijker contact leg met verschillende mensen, ook buiten mijn werk.

Wat heeft je in het vak verrast?
In het begin was ik er niet zo zeker van dat ik bepaalde voetbehandelingen goed zou kunnen. Bijvoorbeeld bij het weghalen van een likdoorn werk je met hele scherpe mesjes… dat vond ik wel eng. Maar het is mooi om te zien dat ik heel secuur kan werken, sterker nog het gaat me gewoon goed af.
Mijn vrienden vragen wel eens met een vies gezicht hoe het is om de hele dag met voeten te werken. Dan antwoord ik dat het niet iets is waar ik vies van ben, iedereen heeft ze en soms denk ik oh ja, zo kunnen voeten ook ruiken. Ik ben er snel aan gewend geraakt en het is nu een heel normaal onderdeel van mijn werk.

Welke soort patiënt spreekt je aan?
Eigenlijk heb ik geen voorkeur. Soms vind ik het leuk om met jongeren om te gaan. Ouderen die mentaal niet meer alles begrijpen vragen soms om een andere aanpak. Het makkelijkst zijn patiënten tussen de 15 en 70 jaar. Zij kunnen goed verwoorden waar hun pijn zit en zo kan ik snel komen tot de essentie van de klacht. Bij mensen die het niet meer precies weten moet je op een andere manier zoeken naar de hoofdvraag, hun informatie filteren en kijken waar ze het beste mee geholpen zijn. Ik moet me concentreren op het antwoord op de hoofdvraag en niet hun hele levensverhaal tot me nemen.

Op welke patiëntbehandeling ben je trots?
Eigenlijk op meerdere. Laatst was hier iemand uit een verzorgingstehuis. Zij had last aan de binnenkant van haar grote teen. Die zag er op het oog netjes uit, de overtollige eelt was verwijderd, dus daar kon ze eigenlijk geen last meer van hebben. Aan de buitenkant was niets te zien, toch ben ik verder gaan zoeken en kwam er toen achter dat er onder de eelt een ontsteking zat. Zij had dat wondje zelf nooit ontdekt, ik gelukkig wel, nadat ik het verzorgd had, was de dame pijnvrij en opgelucht.
Een andere patiënt had last van de voeten. Ik was bezig met palpatie (= geneeskundig onderzoek met de hand). Daar heb ik goed de tijd voor genomen en op verschillende punten op zijn voeten gedrukt. Toen hij een aantal dagen later zijn steunzolen kwam ophalen was de pijn aan de voeten weg. Dat was heel bijzonder, misschien zelfs een vorm van manuele therapie. De zolen zijn een perfecte aanvulling op de behandeling, want zo blijft zijn houding bij het lopen optimaal.

Hoe zie je jezelf over 5 jaar?
Dan ben ik lekker aan het werk. Mijn ultieme doel is om een eigen praktijk op te starten. Mijn zusje is ergotherapeut in Venlo. Dat doet ze al deels zelfstandig. Ik kan me wel voorstellen dat we qua dienstverlening complementair zijn.

Hoe was je stage hier?
Ik vond het een hele fijne stage. Ik heb veel vrijheid gekregen, zonder dat ik in het diepe werd gegooid. In het begin moest ik wel even wennen. Maar mijn collega Astrid heeft me vanaf het begin als behandelaar laten werken. Uiteraard controleerde ze netjes wat ik deed of vulde ze me aan bij een behandeling. Dat deed ze op een plezierige manier, bijvoorbeeld als we zolen aan het ontwikkelen zijn, vraagt ze me hoe ik het zou doen en dan ziet ze bijvoorbeeld nog een toevoeging en vraagt ze me of dat ook nog een goede aanvulling zou kunnen zijn. Subtiel en toch heel leerzaam.

Ik kan deze praktijk van harte aanbevelen als stageplaats.